Μία εικόνα χίλιες λέξεις...

Από την σημερινή μου εμπειρία σαν εκλογική αντιπρόσωπος.
Οι υπόλοιποι ασχολούνταν με την καταμέτρηση κι εγώ φωτογράφιζα. Αυτό θα πεί μπλοκερού με "φιλότιμο" τρομάρα μου. Φρέσκο πράγμα μυρίζει θάλασσα... Αρτέμιδα.
Γιατί εμείς της Ανατολικής Αττικής έχουμε χιούμορ. Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Μάλλον τα λόγια είναι περιττά!!

Από: theodosia

Πάμε κάλπη; Ποια είναι η κυρία την ξέρω;

- Πάμε κάλπη, την Κυριακή;

- Μπα... ποια είναι η κυρία την ξέρω;

-Ναι! Είναι η γκόμενα που την Κυριακή είναι όμορφη κι όλο υποσχέσεις και κουνήματα, και την Δευτέρα χέστρα.

- Γιατί το λές αυτό;

-Επειδή την Δευτέρα κουβαλάει στο σπίτι μου, ότι πιο άχρηστο μαζεύει από την βίζιτα που κάνει την Κυριακή. Όλο Μαυρογιαλούρους, που όλο τρώνε, «Τρώνε από παντού! Τρώνε απ΄ τους σωλήνες, τρώνε απ΄ τα πατώματα, τρώνε απ΄ τα τσιμέντα!

Τρώνε, τρώνε, τρώνε! Πώς να μη σκάσεις απ΄ το τόσο φαγοπότι;».

- Καλά, πως σου ήρθε;

- Να σου πω. Όλοι μιλάνε για αποχή...

ε, και εγώ λέω να τους την σπάσω...

- Ναι μη χάσεις, όλο ανάποδα να πας...

- Γιατί πρώτη φορά θα είναι; Τι είναι ο κάβουρας τι είναι το ζουμί του. Έλα τώρα, σοβαρά δεν θα πάμε;

- Καλέ τι σε έπιασε και εσένα πάλι; Μαρή ξανθιά με ρίζα σαν τα διόδια της Αττικής οδού, θα με τρελάνεις; Μέχρι χθες έλεγες ότι βαριέσαι...

- Άμα κοιμηθείς με τυφλό, μονόφθαλμος θα σηκωθείς.

- Τώρα τι υπονοείς, είμαι μονόφθαλμη;

- Καλά, μη το παίρνεις προσωπικά, ο λόγος το λέει.

- και εμένα τι με νοιάζει τι λέει ο λόγος;

- Καλά δεν μου λες, το γυρίζεις γύρω γύρω ή μου φαίνεται.

- Για λέγε λέγε Μήτσομ τι φλασιά έφαγες και θέλεις να ψηφίσεις;

- Δεν ξέρω αλλά μου φαίνεται ότι έχω χωθεί για τα καλά στον καναπέ μου και

φάρδυνε ο κώλος μου, αλλά το κυριότερο είναι ότι θέλω να τον δώ να ξεκουβαλάει. Αυτόν τον κακοπληρωτή Μαυρογιαλούρο νοικάρη που μου ρήμαξε το σπίτι. Και δεν φτάνει που μου το ρήμαξε δεν μου πλήρωνε και τα νοίκια.

Γιατί τόσα χρόνια, αυτός θεώρησε ότι το ακίνητο είναι δικό του.

Ότι του ανήκει. Ότι το κάνει ό,τι θέλει.

Άμα γουστάρει, του βάζει φωτιά και το καίει!

Κι ας μάλλιασε η γλώσσα μου να του εξηγώ ότι εγώ είμαι η ιδιοκτήτρια και αυτός ο ενοικιαστής.

Αυτό το σπίτι, αυτός ο τόπος, αυτή η χώρα είναι δική μου. Δική μας.

Οι κυβερνήσεις νοίκι μας πληρώνουν.

Οι κυβερνήσεις ένα συμβόλαιο υπογράφουν. Και αν δεν το τηρήσουν,

το φορτηγό «Εκταιλούντε μεταφωρέ» περιμένει στη γωνία!

-Καλά δεν σου πλήρωνε ενοίκια;

-Ποιά νοίκια μωρέ που κοντεύεις να κάνεις ρίζα ξανθιά κι εσύ. Από την στιγμή που μπαστακώθηκε στο σπίτι μου, κάθε φορα΄που του χτύπαγα την πόρτα και τον προειδοποιούσα αυτός μου έβγαζε την γλώσσα κοροιδευτικά από τις γρίλιες.

Να τον δώ να φεύγει και τι στον κόσμο. Αν δεν δώ την φορτωτική να φορτώνει την σαβούρα του, δεν θα ησυχάσω.

- Κι είσαι σίγουρη ότι ο καινούριος θα είναι καλύτερος;

-ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ από Δευτέρα, δεν το ξέρω. Πόσο εντάξει θα είναι ο καινούργιος νοικάρης, πολύ νωρίς να το πούμε ακόμα.

Και εδώ που τα λέμε δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του την επόμενη μέρα.

Μη σου πω τις επόμενες 100 μέρες!

Πώς θα καθαριστεί το αχούρι, πώς θα βαφτούν οι τοίχοι, πώς θα ξαναπεραστεί το παρκέ, πώς θα ξεβρωμίσει ο τόπος!

Δεν το ξέρω και δεν είναι και δουλειά μου να το ξέρω!

Δουλειά μου είναι να επιβλέπω. Να κρίνω. Να έχω άποψη.

Να μην είμαι παθητικός θεατής μες στο ίδιο μου το σπίτι. Να μην περιμένω πρώτα να μου το κατεδαφίσουν και μετά να αντιδράσω.

Να αναπτύξω τα αντανακλαστικά μου. Με την πρώτη ρωγμή στον σοβά, να μη δίνω δεύτερες ευκαιρίες.

Γιατί δεύτερη ευκαιρία ίσον δεύτερη ρωγμή!

- Ναι, και αν πας να ψηφίσεις θα σηκωθείς από τον καναπέ;

- Γιατί δεν θα σηκωθώ; πως θα πάω στο εκλογικό κέντρο; Θα πάρω και τον καναπέ μαζί; Δεν φάρδυνε τόσο πολύ ο κώλος μου για να σφηνώσει.

- Α, καλά...

- Καλέ τι καλά;

- Μου φαίνεται ότι χάθηκε το φως. Πέσαμε σε βαθύ λάκκο του παραλόγου...

- Φως; Τι το θέλεις το φως; Καλά δεν είμαστε και έτσι.

Aπό: theodosia

Μικρές Αγγελίες & Τίτλοι Ειδήσεων!!!

΄Ελληνας συνταξιούχος, ψάχνει απεγνωσμένα την μασέλα του, που του έπεσε από το χασμουρητό κατά την διάρκεια της διακαναλικής συνέντευξης του πρωθυπουργού.

Σε είδα στην διακαναλική. Είχες καρέ μαλλί, βλοσυρό ύφος, φορούσες ριγέ ταγιεράκι, μου έκανες πικάντικες ερωτήσεις και μου πήρες τα μυαλά. Επικοινώνησε μαζί μου το συντομότερο, Γιώργος.

Αναζητείται νεαρός ή νεαρά που κατάφερε να δει ολόκληρη τη διακαναλική συνέντευξη Παπανδρέου. Ο πρωθυπουργός θα τον βραβεύσει στο Μέγαρο Μαξίμου για το θάρρος και την αντοχή που επέδειξε.

Ζητείται συντάκτης για τους λόγους του πρωθυπουργού, που να χρησιμοποιεί απλές φράσεις του επιπέδου: "να Λόλα ένα μήλο"

Κι άμα πεινάσω, θα βάλω το αυγό στον φορτιστή!

Κι άμα πεινάσω, τηγανίζω κάνα αυγό...

Θα κάτσω σπίτι, θ΄αράξω σπίτι από την πόρτα δεν πρόκειται να βγω

Θα κάτσω σπίτι θ΄αράξω σπίτι κι άμα πεινάσω, τηγανίζω κάνα αυγό...

Η φωνή του Λουκιανού Κηλαηδόνη ενώνεται με τη δική μου...

Δεν το συζητώ, θα κάτσω σπίτι! Χτισμένη στους τέσσερις τοίχους, αμπαρωμένη, αποχαυνωμένη, με το τηλεκοντρόλ στο χέρι! Ζαπ ζαπ ζαπ!

Όποιος να ΄ναι, ό,τι να ΄ναι, εγώ ακλόνητη στις ιδεολογικές πεποιθήσεις μου: ζαπ ζαπ, ζαπ!

Άλλωστε, μου το λέει και ο παρουσιαστής ειδήσεων με μια ασύλληπτη ηδονή:
"Κάτσε μέσα και μην το κουνήσεις!
Ρούπι μην κάνεις!"

Έξω κυκλοφορούν κλέφτες, τσαντάκηδες, υποψήφιοι,φέιγ βολάν, ιώσεις, νέφος, όζον!

Με ποιον θα μιλήσεις;
Πού θα παρκάρεις;
Ανάσα πώς θα πάρεις;

Κάτσε σπίτι και ζαπ ζαπ ζαπ, δώσε μου τηλεθέαση!».

Θα κάτσω σπίτι.

Κι άμα βαρεθώ την τηλεόραση, έχω και το κομπιούτερ!

Θα πιούμε τα ουζάκια μας παρέα με το Διαδίκτυο.

Ανθρώπινη επικοινωνία δεν θες, ηλίθια;

Μπες στο facebook και στείλε καρδούλες και λουλουδάκια στους άλλους έγκλειστους της τεχνολογίας!

Θα περάσει η ρημάδα η βραδιά, στο χέρι της δεν είναι!

Κι αύριο πάλι, μια απ΄ τα ίδια.

Μόνο να έχω μπαταρίες.

Πολλές μπαταρίες.

Για το τηλεκοντρόλ, το πληκτρολόγιο, το ποντίκι, το κινητό, την ψηφιακή μηχανή.

Ανοίγω το συρτάρι και ξεμπλέκω με τις ώρες τα καλώδια των φορτιστών.

Ποιο φορτίζει τι, θα σας γελάσω...

Μόνο το νευρικό μου σύστημα παραμένει σταθερά φορτισμένο χωρίς έξωθεν ηλεκτρονική βοήθεια!

Οι φορτιστές μου, οι μπαταρίες μου κι εγώ: η παρέα της φεγγαρόπετρας!

Έτσι κι αλλιώς, και την "ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου" να επιχειρήσεις, τι βλέπεις γύρω σου;

Ανθρώπους με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά!

Ανθρώπους να τους ξεχειλίζει το στρες από το σώβρακο!

Με το βλέμμα το τρελό της πιστωτικής της απλήρωτης!

Το βλέπεις το δάνειο, την βλέπεις την τράπεζα, το βλέπεις το κοινόχρηστο, το φως-νερό-τηλέφωνο: όλα τα βλέπεις στο μάτι το τρελό!

Το επίδομα που ΔΕΝ δόθηκε, το φάρμακο που ΔΕΝ εγκρίθηκε, το ραπάνι που ΔΕΝ μπήκε στο καλάθι,

τη σύνταξη της πλάκας, το πουρμπουάρ των 700 ευρώ!

Τι να του πεις τώρα εσύ του αλαλιασμένου;

«Καλημέρα σας, τι κάνετε»; Θα σ΄ αρχίσει στις κλωτσιές- και με το δίκιο του ο άνθρωπος!

Κι άντε και πες ότι πλήρωσε μια δόση και βρίσκεται σε επικοινωνιακό τσακίρ κέφι!

Κι άντε και θέλει μια κουβέντα να σου πει!

Ή, μάλλον, μια κουβέντα να σου ουρλιάξει, αφού για να μην κολλήσουμε ο ένας τον άλλον,

επικοινωνούμε πλέον με ντουντούκα: καθόμαστε στα απέναντι πεζοδρόμια και ωρυόμαστε:

«ΠΟΛΥ ΧΑΡΗΚΑ ΠΟΥ ΣΕ ΕΙΔΑΑΑΑΑ!» «ΚΙ ΕΓΩΩΩΩΩ!»

Πάνε, τέρμα αγκαλιές, φιλιά και χειραψίες!

«Πολύ χάρηκα που σε είδα, μίασμα της κοινωνίας, περιπλανώμενο μικρόβιο!»

ΚΙ ΕΓΩΩΩΩ!

ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΣΠΙΤΙ!

Ούτε η πρώτη είμαι ούτε η τελευταία!

Όλοι οι φίλοι στα σπίτια μας κλειστήκαμε.

Κι όσο να πεις, της γενιάς μας (που δεν μεγάλωσε με ένα μόντεμ δίπλα στην πιπίλα) όλο αυτό το πακέτο της πέφτει κομμάτι βαρύ.

Γιατί εμείς προλάβαμε τις αλάνες. Προλάβαμε τις γειτονιές και τις αυλές!

Εμείς παίζαμε με άλλα παιδάκια κι όχι με άλλα κομπιουτεράκια.

Βγαίναμε βολτίτσα και ο αέρας μύριζε πασχαλιά την άνοιξη. Και θυμάρι, και χαμομήλι.

Τα προλάβαμε...

Κι αυτή είναι η ευχή και η κατάρα μας! Η μυρωδιά έχει μνήμη!

Κι εκεί που χτίζεις ένα φρούριο από μπαταρίες και φορτιστές,

έρχεται η μνήμη η άτιμη, η ύπουλη, και σου τραβάει μια χαστούκα ξεγυρισμένη!

Φραπ! μες τα μούτρα έρχονται οι μυρωδιές, και τα γέλια, και τα παιχνίδια

και τα χέρια να κλειδώνουν σφιχτά το ένα στο άλλο, και τα κλεμμένα εφηβικά φιλιά...

Και η πλατεία, που ήταν γεμάτη απ΄ το νόημα που ΄χε κάτι απ΄ τις φωτιές...

Οι φωτιές, που σβήστηκαν κι έμειναν αποκαΐδια....

Και οι εμπρηστές των ονείρων μας την έκαναν για άλλες πολιτείες.

Πέρα και πίσω απ΄ τον χάρτη!

Θα κάτσω σπίτι. Θ΄αράξω σπίτι.

Κι άμα πεινάσω, θα βάλω το αυγό στον φορτιστή!

Καλό Σαββατοκύριακο!

Ακρίτα.
Aπό: theodosia

Περί Γυμναστικής

Από αρχαιοτάτων χρόνων η γυμναστική ήταν βασική προϋπόθεση για την υγεία του σώματος και του πνεύματος.

Σήμερα όμως...

Απορίες... μιας ξανθιάς.

Από παιδιόθεν (προ αμνημονεύτων χρόνων δηλαδή) είχα κάποιες απορίες που ποτέ δεν λύθηκαν.

Τις μοιράζομαι μαζί σας γιατί η ξανθιά απόχρωση του εγκεφάλου μου δεν τις έχει λύσει ακόμη. 

 Ίσως κάποιοι από εσάς που θα διαβάσουν το κείμενο να μου τις λύσουν.

- Τα κινέζικα αρκουδάκια 'ΠΑΝΤΑ' στα αγγλικά λέγονται 'ΑLWAYS';

- Γιατί χρειάζονται πλύσιμο οι πετσέτες του ντους αφού όταν τις χρησιμοποιούμε είμαστε καθαροί;

- Αφού ο άνθρωπος προέρχεται από τον πίθηκο γιατί υπάρχουν ακόμη πίθηκοι;

- Τι περιμένει να ακούσει η μακαρονάδα 'PESTO';

- Πώς λέγεται η φέτα πριν κοπεί;

- Οι γοργόνες κάνουν απολέπιση;

- Τα ΑΤΜ γιορτάζουν της αναλήψεως;

- Γιατί τις λέμε ατομικές βόμβες αφού σκοτώνουν πολλούς;

- Πώς λέγεται ένα αγριογούρουνο όταν είναι ήρεμο;

- Ο ΤΕΝ-ΤΕΝ δε θα έπρεπε να λέγεται TWENTY;

- Γιατί λέγονται πολύ-θρόνες αφού κάθεται μόνο ένας;

- Τι γεύση έχουν τα λυσσακά;

- Τι μέγεθος πρέπει να αποκτήσει το σαγανάκι για να πάψει να αναφέρεται με υποκοριστικό;

- Θα είχε διαφορά αν αντί να τραβάει κανείς ένα ζόρι, το έσπρωχνε;

- Υπάρχει επιστημονική εξήγηση γιατί το παρδαλό κατσίκι έχει μεγαλύτερη αίσθηση του χιούμορ από τα υπόλοιπα μονόχρωμα;

- Το @ σε τι ακριβώς μοιάζει με το παπάκι;

- Δεν είναι σατανική σύμπτωση όποιος βρίσκεται στην τουαλέτα όταν χτυπάς να ονομάζεται 'άλλος';

- Ο Κουτρούλης πόσους προσκεκλημένους έχει τελικά στο γάμο του;

- Υπάρχει κάποιος ψυχοπαθής που δημιουργεί συστηματικά λάκκους στις φάβες;

- Γιατί όταν οι τράπεζες στέλνουν 'τελευταία ειδοποίηση' για μια δόση, στη συνέχεια αθετούν την υπόσχεσή τους και ξανα-ασχολούνται μαζί μας ;

- Τι βύσμα έχει τελικά αυτός ο ουδείς και όλοι τον θεωρούν αναντικατάστατο;

- Στην Αφρική πως ονομάζεται το αράπικο φιστίκι;

- Πόσο περήφανος για το σώβρακό του είναι ο Σούπερμαν ώστε να το φοράει πάνω από το παντελόνι;

- Οι πορτοκαλιές που είναι αλλού και κάνουν πορτοκάλια, δεν έχουν κι αυτές κάποιον σπαστικό να τους υπενθυμίζει ότι το ίδιο ακριβώς κάνουν κι οι αντίστοιχες εδώ;

- Γιατί του διαόλου η μάνα δε δοκιμάζει να μείνει πιο κοντά;

- Η τσαπα-τσούλα, είναι αγρότισσα ελευθέρων ηθών;

- Τι χρησιμεύει η τρύπα στα ντόνατς;

- Αυτός που βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα στο 'γκρεμό' και στο 'ρέμα', έφτασε εκεί κολυμπώντας ή σκαρφαλώνοντας;

- Αυτός που γράφει το 'ακόμα πιο νόστιμο' στις συσκευασίες των γατοτροφών, πώς είναι τόσο σίγουρος;

- Τι μέσο χρησιμοποιεί ένα βουνό για να πάει στον Μωάμεθ;

- Αντί να φεύγουμε 'σιγά-σιγά' δε θα μπορούσαμε να μείνουμε λίγο ακόμα και μετά να φύγουμε 'γρήγορα-γρήγορα';

- Τι κάνουν όλη αυτή την καφεΐνη που περισσεύει όταν μετατρέπουν τον κανονικό καφέ σε ντεκαφεϊνέ;

- Γιατί οι αριθμοί στο κομπιουτεράκι είναι τοποθετημένοι ανάποδα σε σχέση με τους αριθμούς στα τηλέφωνα;

- Αφού λένε πως το κολύμπι κάνει καλό στη σιλουέτα πως εξηγούν τις φάλαινες;

- Οι επιγραφές που λένε πως 'επιτρέπουν την είσοδο μόνο σε σκυλιά που οδηγούν τυφλούς', περιμένουν να διαβαστούν από τα σκυλιά ή από τους τυφλούς;

- Πόσο καλή φρούρηση έχουν πια αυτά τα 'πράσα' και πιάνουν συνέχεια διάφορους εκεί;

- Πόσα χρόνια διαρκεί ένα 'ζαμάνι';

Από: theodosia

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου?

Το νόημα της 28ης Οκτωβρίου

Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα.

Η 27η Οκτωβρίου και η 29η Οκτωβρίου δεν λένε και πάρα πολλά πράγματα.

Η 26η Οκτωβρίου κάτι λέει άμα σε λένε Δημήτρη. Ο Δημήτρης Καλπακλής που τον λένε Δημήτρη και μένει δίπλα, χαίρεται πάρα πολύ που τον λένε Δημήτρη γιατί γιορτάζει και παίρνει πάρα πολλά δώρα και είναι πάρα πολύ τυχερός. Ενώ άμα σε λένε Θεοδοσία  δεν είσαι και πολύ τυχερή, γιατί κανένας δεν ξέρει πότε γιορτάζουν οι Θεοδοσίες. Κάποτε πρέπει να γιορτάζουν οι Θεοδοσίες, γιατί ένα κορίτσι που το λένε Θεοδοσία, μου είπε ότι κάποτε γιορτάζουν ακόμα και οι Θεοδοσίες, αλλά επειδή κανένας άνθρωπος στον κόσμο δεν ξέρει πότε γιορτάζουν οι Θεοδοσίες, αυτό το κορίτσι είναι πολύ στενοχωρημένο και τρέχουν και οι μύξες του.

Η 28η Οκτωβρίου είναι μια πάρα πολύ σπουδαία μέρα άμα πέφτει Παρασκευή, γιατί έχουμε τριήμερο και πάμε εκδρομή στο χωριό της νύφης μου, την κολοπετινίτσα. Εκτός αν δεν πάμε, γιατί η νύφη μου δεν χωνεύει την μαμά του μπαμπά της, ενώ χωνεύει πάρα πολύ τη δική της μαμά που δεν τη χωνεύει ο γιός μου, οπότε μπορεί να μείνουμε και σπίτι. Εμείς οι Έλληνες είμαστε πάρα πολύ περήφανοι που έχουμε την 28η Οκτωβρίου. Γιατί πριν γίνει η 28η Οκτωβρίου, είχαμε να γιορτάζουμε μόνο την 25η Μαρτίου. Την 28η Οκτωβρίου όλα λειτουργούσαν κανονικά γιατί δεν υπήρχε 28η Οκτωβρίου. Δηλαδή υπήρχε 28η Οκτωβρίου, αλλά κανένας δεν το έκανε θέμα γιατί δεν είχανε μπει οι Γερμανοί. Έπρεπε πρώτα να μπουν οι Γερμανοί και μετά να γίνει μια μέρα της προκοπής.

Εγώ είμαι πολύ περήφανη Ελληνίδα. Νιώθω ένα ρίγος. Και μόλις το είπα στην  κόρη μου μου έβαλε θερμόμετρο και είχα 37,4 και μου έδωσε σιρόπι και μου πέρασε το ρίγος. Η γιαγιά μου ένιωθε  ένα ρίγος από μόνη της, γιατί εκείνη την είχε ζήσει  την 28η Οκτωβρίου και πρέπει να την πέρασε πάρα πολύ ωραία.

Η κυρία Χρυσάνθη, η δασκάλα μου (προ αμνημονεύτων χρόνων), μου είχε πει ότι την 28η Οκτωβρίου ήρθε ο Ιταλός πρέσβης στο σπίτι του Ιωάννη Μεταξά, νύχτα, χωρίς να τηλεφωνήσει πρώτα και τον ρώτησε αν μπορούν να πάρουνε την Ελλάδα και να την έχουνε για δικιά τους σ' όλη του τη ζωή. Και ο Ιωάννης Μεταξάς τσαντίστηκε που τον ξυπνήσανε και είπε «ΟΧΙ». Κι αυτό το «ΟΧΙ» το είπε πολύ ηρωικά γι' αυτό κι εμείς το είπαμε κάποτε «το ηρωικό ΟΧΙ». Γιατί τώρα λέμε μόνο "ΝΑΙ".

Κι εμένα όταν ήρθε ο Θανάσης σπίτι μου, μου ζήτησε όλα μου τα cd και το βιβλίο μου, "Οι μαύρες μέρες του Μνημονίου", του είπα ηρωικά «ΟΧΙ» γιατί δεν είναι καθόλου ευγενικό αυτό που έκανε ο Ιταλός πρέσβης και o Θανάσης. Άμα θέλεις να χαρίσεις κάτι το κάνεις από μόνος σου, όπως ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου, που χάρισε την Ελλάδα στους Αμερικάνους. Κι ο κύριος Μεταξάς δεν ήθελε να χαρίσει τότε την Ελλάδα ούτε εγώ το βιβλίο μου "Οι μαύρες μέρες του Μνημονίου".

Και μετά τους πολεμήσαμε τους Ιταλούς. Δηλαδή, εγώ δεν τους πολέμησα γιατί δεν είχα γεννηθεί ακόμα. Ούτε οι συγχωρεμένοι οι γονείς μου. Η μαμά μου δεν ξέρω πότε είχε γεννηθεί, γιατί όποτε τη ρώταγα «μαμά, πόσων χρόνων είσαι;» μου απαντούσε «μήπως είδες το Βετέξ της κουζίνας;».

Και μετά πέρασε η 28η Οκτωβρίου και μπήκανε άλλοι μήνες άσχετοι και διώξαμε τους Ιταλούς και μπήκανε οι Τούρκοι. Όχι, λάθος, Γιώργο, πατάς delete; Μπήκανε οι Γερμανοί. Μπήκανε οι Γερμανοί και η γιαγιά μου έκλεισε τα παντζούρια για να μην τους βλέπει και τους έβλεπε κρυφά από τις γρίλιες και την έπιασε η μαμά της και την έδειρε. Κι άλλοι άνθρωποι κλείσανε τα παντζούρια γιατί τους σιχαίνονταν. Κι εγώ σιχαίνομαι το γάλα άμα κάνει πέτσα. Και όλοι οι Γερμανοί ήτανε χάλια, αλλά ο πιο χάλια απ' όλους ήτανε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Αυτός ήτανε από μητέρα Πατρινιά, πατέρα Γερμανό και το μικρό του όνομα ήταν «Παλαιών» και δεν ξέρω πότε γιορτάζει ούτε αν του φέρνανε δώρα. Αυτός πήγαινε μπροστά μπροστά και είχε μια ελληνική σημαία και την έσκισε και την πέταξε και την πάτησε και την έφτυσε. Και μετά πήρε μια γερμανικιά, πιο σιδερωμένη και μετά πήγε στην Ακρόπολη και την έβαλε στην Ακρόπολη.

Και ένα παιδί θύμωσε πάρα πολύ και πήγε με ένα φίλο του και την έβγαλε και την πέταξε στο κεφάλι ενός περαστικού, κι έβαλε την Αμερικάνικη. Και τον φίλο του τον λέγανε Πάγκαλο και το παιδί Γιώργο Παπανδρέου και μετά επειδή ήτανε τόσο γενναίος, οι άνθρωποι τον κάνανε πρωθυπουργό.

Και μετά δεν ήτανε πια 28η Οκτωβρίου και όλοι πεινάγανε και τρώγανε γάτες. Εμείς έχουμε μια γάτα τη Λουλού, αλλά δεν την τρώμε γιατί την αγαπάμε, αλλά γιατί είναι πολύ νευρικιά και τη φοβόμαστε. Κι εκτός από γάτες σκοτώσανε και τον αδελφό της γιαγιάς μου πάνω σε ένα βουνό που νομίζω ότι ήτανε ο Παρνασσός χωρίς τις πίστες. Και μετά περάσανε τα χρόνια και οι Γερμανοί δεν θυμάμαι πώς φύγανε. Ή τους διώξαμε ή μας βαρέθηκαν. Και τότε όλοι οι Έλληνες βγήκανε έξω και φιλιόντουσαν κι εμένα δεν μου αρέσει να με φιλάνε οι φίλες της μαμάς μου γιατί έχουνε σάλια. Αλλά εκείνη η μέρα ήτανε πολύ σπουδαία και δεν τους ένοιαζε τους ηρωικούς Έλληνες που σαλιώνανε ο ένας τον άλλον. Και τώρα, από τη χαρά μας βάζουμε την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι. Όμως εμείς δεν βάζουμε την ελληνική σημαία, γιατί όταν μετακομίσαμε τη χάσαμε. Και κάθε 28 Οκτωβρίου ντρεπόμαστε πάρα πολύ, αλλά τον υπόλοιπο χρόνο το ξεχνάμε και δεν πάμε να αγοράσουμε μια καινούργια. Αυτά και ελπίζω να μην ξανάρθουν οι Γερμανοί. Ελπίζω επίσης το Μνημόνιο να είναι τρεις σελίδες και ελπίζω μετά να πάμε στο Βίλατζ Σέντερ, γιατί δεν έχω δει ακόμα το The Social Network.

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου

Από: http://nefeloma.blogspot.com/2010/10/28.html#more